Utanıyorum

“Bu ben değilim,

Daha önce böyle hiç değildim,

Eskiden bir ben vardı bende,

Benden çok içerde,

Anlamak zor geliyor bugün,

Algılamak istemiyor beynim çaresizliği,

Utanıyorum halimden,

Utanıyorum beni adam saymayan eşimden,

Utanıyorum hayatından kovan kardeşimden,

Utanmaktan utanıyorum,

Söylemeye dahi utanıyorum,

Utanıyorum, utanıyorum,

Durmaksızın utanıyorum

Her yanım isyan,

Her halim tarumar”

Cehaletin kötülüğü ilk kendinedir. İçinden ne değişik insan türleri gelip geçmiştir. Kocaman ve ağır bir kitle bilgisizliğin içinde bilgiçlikle ilerlerken, boğa gibi çok güçlü görünen birini lider seçer kendine. Bilmediğinden… Rüzgara karşı sürüklenir isteyerek. Hayatı boşa geçirdiğini sanacak anı dahi kollamamıştır. İçinde hiçbir cisim bulunmayan yetersizliğin merkezindedir. Ama farkında bile değildir.

Bu duruma itirazı olanlar çıkmıştır her zaman. Kırmıştır cehaletin zincirini. Bir çırpıda sıyrılmıştır onların arasından. Dünyayı yeniden keşfedercesine boyun bağını çözmüştür çoktan. Tercihlerini kendisi yapmıştır her zaman. Seçimlerinin sonu hüzünle sonuçlansa bile bu onun kararıdır bön bön bakmadığından.

“Kemiklerim sayılıyor bir bir,

Hastayım biraz biraz,

Birileri psikolojik diyor bana,

Ya da ölürsem kurtulurmuşum,

Kurtulan kim bundan emin değilim,

Söylemeyim diyorum ama,

Hayata kızıyorum bazı bazı,

Bir de en çok kendime,

Hatalarım gençliğimi ele geçirmişti bir zamanlar,

Zorlayan yoktu,

Dayak çoktu,

Yokluk alabildiğine zengindi,

Üzmek, üzülmek adam boyuydu,

Doğru bildiğim eğriler hoştu,

Cehalet diz boyuydu,”

Buz gibi kesilir eski her şeyin bugündeki yeri. Donup kalır, ama erimez hiçbir zaman. Eriyemez. Ne onu eritecek geriye dönüş bileti vardır elinde, ne de düzeltecek gençliği. Bir de en büyük zenginliğinden olmuşsa insan, işte, o zaman durum daha fena hal alır. Burnunun direği sızlamaya başlar yavaştan yavaştan. Buram buram kokan pişmanlığın dahi bir hükmü kalmaz. Üzerinde kalan tek kütle katılaşarak, ağırlaşır her gün istemeden. O büyük servetin yitirilişini, büyük bir üzüntünün duygusallığında eksiksiz yaşar.

İçin için kaynar yüreği insanın. Altmışında büyüdüğünü anlamak geç kalınan zamana karşı ne kötüdür. Cam gibi görebilmek her şeyi acizken, acizken canla başla, yorgunluğu da göze alarak var gücüyle direnmek, hayatını müdafaa edercesine savunmak, burukluk içinde bir yaşayıştır birazda.

Acının cehennemine düşmüş gibidir. Cebelleşir durur. Neşesi cebren kaçar, olgun bir adama katlanmayı cebren yapamaz, cehaleti cebren çökmüştür boğazına, kurtulamaz. Gözünün yaşına bakmadan geçer tüm günleri. Enerji ve güç delikanlı çağların hediyesidir, unutamaz. Yaşlılık ve hastalık ceza vuruşuna geçmiştir sanki.

 Utanır, hayıflanır, kızar, acı çeker. Birçok hissin taşkınlığına engel olamaz. Düşkünlüğü çalı dikenidir. Yalnızlık çakmak çakmak parlar her daim. Ziyan olan yıllar şimdilerde gereksiz bir gevezelik gibidir.

“Bacaklarım titriyor yürürken,

Dişlerim birer birer dökülüyor,

Hava çok soğuk,

Üşüyorum iliklerime kadar,

Tek battaniye yetmez ki bana,

Diyemiyorum bir türlü,

Fırça yerim diye korkuyorum,

Canım ne zamandır börek çekiyor,

Söyleyemiyorum,

Canım ne zaman bir şey çekse,

Cigaramdan bir fırt çekiyorum,

Hayal ediyorum böyle böyle,

Elden ayaktan düşmek ne meret şeymiş,

Bir gün dayakta yer miyim?

Bilmiyorum ki,

Yememek için dua ediyorum,

Arkadaşlarım bu halimi görmesin istiyorum,

Neydin, ne oldun demelerinden korkuyorum,

Ha birazda utanıyorum düştüğüm halin içinden,

Aslında biraz değil çok ama çok utanıyorum,

Geceleri sessiz sessiz ağlıyorum,

Hıçkıracak olsam yine fırça yiyeceğim biliyorum,

Acizlik kötü şeymiş,

Birine muhtaç olmak fenanın da fenasıymış,

Öyle güçsüzüm ki,

Gittiğim yerden dahi gelemiyorum,

Bir aklım kaldı beni terk etmeyen,

Çekincem onunda beni bırakıp gitmesinden,

Bazen çok uyumak istiyorum,

Kalkmadan, unutarak uyusam diyorum,

Bir daha hiç uyanmasam,

Her gün biraz biraz küçülüyorum,

Çekiliyor iliklerime kadar bedenim,

Daha beter olmaktan korkuyorum,

Gözlerim kaçıyor bir bakışın içinden,

Ellerimi koyacak yer bulamıyorum,

Sıkılıyorum,

İnciniyorum,

Yeni yeni anlıyorum pek çok şeyi,

Utanıyorum.”

Sevda Saime Esen

Tags: acı, cehalet, pişmanlık, üzüntü